یک واژه، چند کشف؛ بازی توصیف اشیای روزمره

واژه را در یک موقعیت واقعی به کار ببریم

یک میوه، اسباب‌بازی یا وسیله آشنا انتخاب کنید. به‌جای اینکه فقط نام آن را بپرسید، درباره ویژگی‌هایش حرف بزنید: چه شکلی دارد، کجا از آن استفاده می‌کنیم و به چه چیزی شبیه است؟ این کار به ما فرصت می‌دهد واژه را در چند جمله و موقعیت به کار ببریم.

برای شروع، خودتان یک توصیف کوتاه ارائه کنید: «این توپ گرد است و روی زمین می‌غلتد.» سپس مکث کنید تا کودک چیزی اضافه کند. لازم نیست هر نوبت با یک سؤال تمام شود؛ گاهی شنیدن و ادامه دادن حرف کودک کافی است.

مسیر بازی در یک نگاه

• یک شیء آشنا و امن انتخاب کنید.

• دربارهٔ رنگ، شکل و کاربردش سرنخ بدهید.

• نقش‌ها را عوض کنید و برای دسته‌بندی دلیل بیاورید.

کیسه رازآلود

چند وسیله امن و بدون لبه تیز در کیسه‌ای قرار دهید. یکی را انتخاب کنید و بدون نشان دادن، دو سرنخ بدهید: «نرم است و با آن بازی می‌کنیم.» کودک حدس می‌زند و بعد نوبت او می‌شود. اگر لمس کردن برایش خوشایند نیست، وسایل را روی میز بگذارید و بازی را با نگاه کردن انجام دهید.

برای گسترش جمله، یک ویژگی به گفته او اضافه کنید. اگر گفت «توپ»، شما بگویید «توپ آبی و کوچک». سپس فرصت بدهید خودش جمله را ادامه دهد. اگر واژه‌ای را متفاوت بیان کرد، صورت درست را در پاسخ طبیعی خود به کار ببرید؛ بازی را برای تکرار اجباری متوقف نکنید.

از توصیف تا دسته‌بندی

در دور بعد، کودک اشیا را با معیار دلخواه مرتب کند: چیزهای گرد، وسایل آشپزخانه یا اشیای نرم. از او بپرسید چرا این دو را کنار هم گذاشته است. ممکن است معیار او با شما فرق داشته باشد؛ ابتدا توضیحش را بشنوید.

برای کودک آماده‌تر، از همان اشیا یک جمله یا داستان کوتاه بسازید. برای ساده‌تر کردن، تنها دو گزینه ارائه دهید. هدف، پیدا کردن تنها یک پاسخ نیست؛ می‌خواهیم نام بردن، توضیح دادن، شنیدن و نوبت گرفتن در یک تعامل لذت‌بخش کنار هم قرار بگیرند.

برای ادامهٔ مسیر

• قصه را با هم بسازیم؛ سه کارت برای یک داستان تازه

• با کاغذ و مداد یک بازی واژه‌سازی بسازیم