از شنیدن صدا تا دیدن واژه؛ یک بازی برای آغاز خواندن فارسی

از واژه‌های آشنا شروع کنیم

برای شروع، سه واژه انتخاب کنید که کودک معنای آن‌ها را از زندگی روزمره می‌شناسد؛ مثلاً آب، باد و باران. درباره هرکدام یک گفت‌وگوی کوتاه داشته باشید: «آخرین بار کِی باران دیدیم؟» لازم نیست کودک همه واژه‌ها را بخواند. این فعالیت، فرصتی برای کنار هم گذاشتن معنا، صدا و نوشتار است.

واژه‌ها را با خط درشت و خوانا روی کارت بنویسید. تصویر ساده هر واژه یا شیء مرتبط را هم آماده کنید. کارت‌ها را محدود نگه دارید تا بازی به آزمونی طولانی تبدیل نشود.

مسیر بازی در یک نگاه

• از واژه‌های آشنا مثل آب، باد و باران شروع کنید.

• واژه را طبیعی بگویید و تصویر و کارت را کنار هم ببینید.

• اشتباه را با نمونه و گفت‌وگو پاسخ دهید.

اول بشنویم، بعد پیدا کنیم

واژه «آب» را با آهنگ طبیعی بگویید و کودک را دعوت کنید به آغاز آن گوش کند. سپس کارت را کنار تصویر بگذارید و واژه را یک بار دیگر بخوانید. با واژه‌های دیگر همین کار را تکرار کنید؛ بدون اینکه از کودک بخواهید حتماً نام حرف‌ها را بداند.

در دور بعد بگویید: «من می‌گویم باران؛ کدام تصویر را انتخاب می‌کنی؟» اگر کودک با شکل واژه‌ها آشناست، از او بخواهید کارت مرتبط را هم پیدا کند. برای نوشتن، می‌تواند از روی کارت الگو بگیرد یا شکل واژه را با انگشت دنبال کند. نوشتن مستقل، شرط موفقیت این بازی نیست.

تفاوت‌ها را به فرصت گفت‌وگو تبدیل کنیم

اگر کودک دو کارت را جابه‌جا کرد، پاسخ درست را آرام نشان دهید: «این کارت باد است؛ بیا دوباره با هم نگاه کنیم.» سپس تعداد کارت‌ها را کمتر کنید یا نشانه تصویری را برگردانید.

هر کودک با سرعت خودش با نوشتار آشنا می‌شود. این بازی را به مسابقه سرعت یا مقایسه با دیگران تبدیل نکنید. در پایان، کودک یک کارت محبوب را برای بار بعد انتخاب کند. می‌توانید واژه تازه‌ای از تجربه همان روز اضافه کنید تا تمرین خواندن با زندگی او ارتباط داشته باشد.

برای ادامهٔ مسیر

• با کاغذ و مداد یک بازی واژه‌سازی بسازیم

• چطور یک بازی ساده را به فرصت زبان‌آموزی تبدیل کنیم؟